پایگاه تحلیلی خبری پیام خبر
نقد و نظر:

۲۰سال سکوت؛ به بهانه‌ی روز خبرنگار

حسین خبیری
    -     کد خبر: 12454
    -     تاريخ انتشار : ۱۳۹۹/۵/۱۹|۱۶:۴۴
وقتی از یک جریان بزرگ اما کهنه فساد اداری پس از۲۰ سال پرده برداری می گردد، افکار عمومی حق دارد که این سئوال را بپرسد، که طی این سالها رسانه به عنوان چشم بینا و ناظر مردم، سرگرم چه اموری بوده اند که از نقش نظارتی خود با ابزار قدرتمند آگاهی رسانی و روشنگری غافل شده اند؟

آنچه تاکنون بیشتر شنیده ایم، موضوعاتی در رابطه با فواید رسانه ها و نقش و سهم آنها در اطلاع رسانی عمومی بوده است؛ اما به سکوتهای طولانی آنها به عنوان یک واقعیت خسارت بار و تاسف انگیز کمتر پرداخته شده است.

بسیاری از صاحب نظران ارتباطات، نقد را موجودیت و حیات اجتماعی یک رسانه می دانند و برای بنگاه خبری منهای جریان نقادی، کمترین اعتباری قایل نیستند.

حال چه اتفاقی می افتد که رسانه ها از گام نهادن به عرصه ی مهم و اثربخش نقد عالمانه به عنوان وظیفه ذاتیشان، دایما گریزانند؟! و چرا اگر احیانا و تصادفا خبرنگاری زبان به انتقاد از سازمانی می گشاید، از طرف مدیران پایگاه خبری خود، مورد هیچ حمایتی قرار نمی گیرد؟  

واقعیت مشکل ساز این است که بخش قابل توجهی از مفاسد و جرایمی که به صورت پی در پی و هر از چندگاهی از گوشه گوشه‌ی  کشور آشکار می گردد، حاصل سکوتهای طولانی همین رسانه است.

وقتی از یک جریان بزرگ اما کهنه فساد اداری پس از۲۰ سال پرده برداری می گردد، افکار عمومی حق دارد که این سئوال را بپرسد، که طی این سالها رسانه به عنوان چشم بینا و ناظر مردم، سرگرم چه اموری بوده اند که از نقش نظارتی خود با ابزار قدرتمند آگاهی رسانی و روشنگری غافل شده اند؟

مخاطبان به عنوان سرمایه های اصلی رسانه حق دارند علت این سکوتهای طولانی را جویا شوند و ضمانت هایی برای عدم تکرار این اشتباه فاحش را مطالبه نمایند.

در پی علت یابی این نقص بزرگ با گزینه و ضرورت برخورداری از رسانه مستقل و بويژه دارای استقلال مالی مواجه می شویم. پر پیداست که برای بنگاه خبری یا خبرنگار دارای وابستگی عمیق مالی به بیرون از سازمان خبری، هرگز امکان پرداختن به نقد متصور نخواهد بود و علت العلل بسیاری از این سکوتهای فاجعه بار را در همین تعلقات باید جویا شد و یک بار برای همیشه برایش چاره ای اندیشید.

رسانه به دلیل بلاتکلیفی همیشگی نبود یا کمبود منابع مالی پایدار و مستقل و صد البته پاک، معمولا بر سر دوراهی، آنچه مردم خواهانند و هر آنچه برای مدیران دستگاه های اجرایی مطلوب است و می خواهند، گریزی جز انتخاب یکی از دوگانه های سکوت یا همراهی با مدیران ادارات دارای اختیارات و امکانات مادی را ندارند. حاصل این تسلسل دایما باطل، بی خبری مردم است از هر آنچه در سایه ی این سکوت شوم و نافرجام شکل می گیرد، به بلوغ می رسد و به ناگاه مانند یک دمل چرکین کهنه می ترکد و بوی متعفن آن آرامش جامعه را می خراشد؛ و این ماجرا چیزی جز داستان پیدایش و زایش فساد نیست.

وقتی واقعیت، کم مشتری و حقیقت، کالای رایج یک اجتماع انسانی نیست، باید با صدای بلند گفت که: رسانه در عمل به وظایف خود کوتاهی نموده است و در بخش‌های نانوشته ای از معضلات اجتماعی و فساد لجام گسیخته موجود سهامدار است.

اگر چه جرایمی چون سکوت و کم کاری در هیچ دادگاهی قابل اثبات و پیگیری و مجازات نیست؛ اما بالاخره هوش جمعی نهفته در افکار عمومی، هوشیارانه رای نهایی خود در اعتماد یا عدم اعتماد به رسانه را صادر خواهد نمود.

 

ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
captcha
ارسال